قالب پرشین بلاگ

تنها ۵ روز دیگر تا انتخابات سرنوشت ساز و تعیین کننده مجلس شورای اسلامی باقی مانده است و طبق روال همیشه ضد انقلاب و اپوزیسیون خارج از کشور دست در دست دشمنان غربی و متحد با اسرائیل جنایتکار از حقه های نخ نما شده ی خود برای ترغیب مردم به تحریم این انتخابات مهم و سونوشت ساز استفاده می کنند.

براستی چرا انتخابات در ایران همیشه برای اپوزیسیون خارج نشین و دشمنان غربی حساسیت زاست؟

این همه اصرار بزای عدم شرکت در انتخابات را می توان از زوایای مختلف مورد بررسی قرار داد:

۱) یکی از مصادیق دموکراسی در کشور های مختلف برگزاری انتخابات آزاد زیر سایه ی قانون است و به بیانی دیگر انتخابات شریک کردن مردم در سرنوشت کشور و باعث پویایی نظام سیاسی و اعتماد سازی می شود و این اعتمادی که از دستاوردهای انتخابات برای نظام است بی شک برای دشمنان تلخ و غیر قابل تحمل است.

۲)دشمن که در انتخابات خرداد ۱۳۸۸ نتوانست به اهدافش دست پیدا کند تمام تلاش خود را معطوف به انتخابات مجلس شورای اسلامی کرده است ، شاید اگر پی آمدهای فعالیت غیر قانونی بعد از انتخابات سال ۸۸ به آن صورت ادامه پیدا نمی کرد انتخابات پیش رو از چنین اهمیتی برخوردار نمی شد.

۳) اصلاح‌طلبان که یک بار دیگر در انتخابات سال ۸۸ عدم استقبال مردم به خودشان را مشاهده کرده اند می‌خواهند رأی نیاوردن خود را به حساب قهر از نظام و فراهم نبودن فضا بگذارند.

۴) این انتخابات به این دلیل که تهدید به تحریم شده است پیام بسیار مهمی دارد و آن اینکه تمامی کسانی که در انتخابات شرکت کرده اند طرفدار جمهوری اسلامی اند در حالی که این روند در انتخابات 88 هرگز صادق نبود چرا که فضا به حدی غبار آلود بود که هیچ تحلیل گری نمیتوانست آن را در اوایل بررسی کند.

حضور در انتخابات مساوی است با افزایش امنیت ملی هر چه این حضور بیشتر باشد دشمن خونخوار ایرانیان نا امیدتر خواهد شد .

دشمنان نظام با دامن زدن به شايعاتي كه به فضا‌سازي عليه انتخابات کمک می کند تلاش دارند شيريني حضور مردم پاي صندوق‌هاي رأي را به كام همه تلخ ‌كنند و این دقیقا همان پروژه ی خرداد ۸۸ است. روش ما اين است كه در مقابل اين هجمه‌ها صبر كنيم تا مردم با حضور پررنگ و عزت‌مند خود در انتخابات به دشمنان نظام بار دیگر ثابت کنند که پای نظام جمهوری اسلامی ایران خواهند ماند.

و در پایان تذکری به دوستان جلبک:

هر کس خود را زمان برگزاری انتخابات نسبت به آینده ی کشورش مسئول نمی داند پس از برگزاری هم اجازه ی هیچگونه اظهار نظر و اعتراضی را ندارد پس یا در انتخابات شرکت کنید و یا سکوت برگزینید.

در شرایط کنونی که تهدیدات بین‌المللی و جهانی وجود دارد مردم در پاسخ به این تهدیدات پای صندوق‌های رأی حاضر می‌شوند و با مشارکت حداکثری در انتخابات پاسخ محکمی به بدخواهان خواهند داد.

اسم سینما برای مردم یاد آور فساد و فحشای حاکم بر آن است همانطور که طی یک ماه گذشته اخبار فرهنگی که از سینمای ایران بر خروجی خبرگزاری های جمهوری اسلامی ایران مخابره شد پر بود از بی فرهنگی.

اوج انسانیت و وطن دوستی اصغر فرهادی درست همزمان با شهادت احمدی روشن که حتی فرصت نکرد در خون خود بغلطد

تن پرستی و شرافت دوستی گلشیفته فراهانی که روزی در میم مثل مادرش نماد یک زن فداکار بود که حاضر شد درد شیمیایی را به تن بخرد اما دیگران را نجات دهد

دیگری خانم فاطمه معتمد آریا و دسته گلش درست همزمان با ابراز احساسات پاک جوان بحرینی نسبت به اماممان خامنه ای.

و درپایان "استقبال از سینماگران در کوچه ی انقلاب"

اینکه کوچه ی انقلاب چه تعریفی می تواند داشته باشد وآیا باید این کوچه با اهداف انقلاب سازگاری داشته باشد یا نه به کنار آنچه بیش از هر چیزی مرا به نوشتن واداشت اجرای این شوی تکراری در محضر خواهر و دختر شهید عماد مغنیه است  همان کسی كه خود را فرزند امام خمينی (ره) می‌دانست و به آن افتخار می‌كرد زيرا امام (ره)، او و ديگر جوانان لبنانی و فلسطينی را زنده كردند و دخترش همانکه خطاب به رهبر معظم انقلاب گفت: (سیدی ...انا بنتکم فاطمه بنت شهید عماد مغنیه) آقای من...من دختر شما؛ فاطمه دختر شهید عماد مغنیه هستم همانکه حضورش پشت تریبون، فضای نشست صمیمانه ی چند روز پیش با امام خامنه ای را تحت تاثیر قرار داد و زمانی که شروع به سخنرانی کرد ، حاضران را به گریه انداخت.

آیا واقعا لازم بود بعد از دیدار روحانی و پر از معنویت این عزیزان با امام خامنه ای این چنین مراسمی برایشان تدارک دیده شود؟

آیا بهتر نبود حال که جنبش بیداری اسلامی چشم امیدش به ماست این چشم را به مظاهر غربی کشورمان نمی گشودیم؟

آی عروسک های سینمای ایران حرمت فرزندان شهدای ایران عزیزمان را که نگه نمی دارید

کاش حرمت میهمان نمی شکستید.

از ما که خجالت نمی کشید کاش از حجاب دختر و خواهر شهید عزیزمان کمی خجالت می کشیدید.

وقتی مدت ها به یه چیزی تکیه کردی و کم کم داری حس میکنی که اون چیز اصلا قابل تکیه کردن نبوده هررررری دلت می ریزه پایین و نا خودآگاه خدا رو شکر می کنی که توی این مدت که بی اطلاع از سستی این تکیه گاه محکم بهش لم داده بودی اتفاق بدی نیافتاد و بادی نوزید و گرنه بی شک کله پا می شدی و شاید هم پی آمد های جبران نا پذیر ....

وقتی به خاطر یه چیزی از چند تا چیز می گذری دوست داری به خاطرت از یه چیز بگذرن!!!!